تا قلم در وصف ساعی می شود              واژه ها در تو تداعی می شود

واژه ها  کم  قدر  می دانند ،آه                 واژه ها در عشق می مانند،آه

واژه ها کی وصف لطفت می کنند؟         شعر ها از وسعت تو روشن اند...

دیریست در انتظار هستی، شاید

تو خسته شدی از انتظار اما عشق،

دیروز قسم خورد:گودو می آید...

                          زیباییت  به ذهن  پری ها  نمی رسد...   

کردم عادت،به عشق می اندیشم

تا آخر خط به عشق می اندیشم

تو  زندگی  منی  عزیزم  به خدا

من با تو فقط به عشق می اندیشم

                  ...

بین  من  و تو  فاصله ها  یک بغل است

چشمان  تو  حرف  آخر  صد غزل  است

ای عشق قشنگ من چه شیرین هستی!

لب های تو قند وچشم هایت عسل است

                     ...

از جاذبه ی تمام  دریا ها  کاست

تا چشم تو را به بهترین شکل آراست

آن گاه  تو  را  به  شعر هایم  آورد

چشمان تو آواره تر از کولی هاست

                   ...

یک  روز تو آمدی  شکستم  دادی

در  عمق نگاه خویش  هستم  دادی

آن شب که به من نگاه می کردی عشق

بد جور  بهانه را به  دستم  دادی

                ...

ره بسته،ولی تو چاره ی شعر منی

ای عشق تو ماهپاره ی شعر منی

من شعر فقط برای تو می گویم

زیرا که تو جشنواره ی شعر منی

.............................................................................

وقتی خدا تو را به زنی دورتر سپرد

پایان قصّه تلخ تر از زهر مار شد

پایان قصّه را به کجاها که او نبرد

من عاقبت به خیر نبودم ولی تو، آه...

هی دل نشست چشم به راهت و غصّه خورد

فهمید سرتر از همه ای،مهربان تری

دیشب که حسن های تو را در غزل شمرد

امشب دلم برای نگاهت گرفته است...

یک بار لا اقل تو بیا ((عشق)) ،شهرکرد

لب را به  شکار می برد  هر دفعه

تا بوسه  به کار می برد  هر دفعه

این بوسه ی شیرین مزه اش قند مرا

تا مرز  هزار  می برد  هر دفعه

                              *

دریا دل او  شد ودلم ماهی  شد

ماهی، آرام  سمت او راهی  شد

دریا یک شب به گوش این ماهی خواند:

کوتاه نیا،تو سهم من خواهی شد...

                                *

ای عشق کجا؟کجا؟کجا؟پر شده است

در واگن دل نمانده جا پر شده است

من تا به قطار دل رسیدم، دیدم

باید برگشت کوپه ها پر شده است

این قدر دور نبودی که حالا... 

هی دور شدی ودور     شب دوم دورتر       شب سوم دورترین   

ناگهان تبدیلت کردند به نقطه ای دور       

وحالا اصلا نیستی 

شبیه آن ها که هیچ وقت نبودند...

وآه...

کاش شب اول که عاشقت شدم  گفته بودند

ستاره های سهیل هر هزار سال یک بار...

و آن موقع من دیگر نیستم ...خدا حافظ

و به قول او دل نبند به رویاها...

            صدها معشوق خسته درچشم ترت       خورشيدكه عهدبسته درچشم ترت 
            
           يك شب به نگاه توفقط سرزده است     يك شيشه عسل شكسته درچشم ترت


                                            

               از لبخندت گل اناري چيدم                   در لبخندت هزار ويك سرّ ديدم

          لبخند ژكوند آن قدر سخت نبود              ديشب كه تو لبخند زدي فهميدم

صدها افسوس نيست، بايد برگشت      اين يك كابوس نيست،بايد برگشت

مردم همگي جور كشيدند ز هند          ديگر طاووس نيست بايد برگشت

یک روز  خدا    نوشت  عاشق   بشود        دربازی  سرنوشت ، عاشق  بشود

اصلا" به تو چه خدا خودش خواست شبی    این بی همه چیز زشت عاشق بشود

پاییزو صدای قار  قار  ویک  داغ           انگار غمی نشسته بر دوش کلاغ

   از جاذبه ی مترسک مزرعه کاست          آواز کلاغ های مستاجرباغ           

                                                     
         صدا از مزرعه ناگاه بر خاست           مترسک گفت : یعنی باغ با ماست

    ولی حتّی مترسک  هم نفهمید             نگاه مزرعه گنجشک می خواست             

اگرچه عشق من ننشست بر بار                  شبی در چشم او گشتم گرفتار                    

گمان کردم که او هم هست عاشق                تمام سال ها  ،بودم سر کار           

این شهر که دوره گرد هایش کم بود             نامرد زیاد و مرد هایش   کم بود

وقتی که شکست اسمان   باور کرد              یک سینه برای  دردهایش کم بود

ای کاش که زندگی  شبی بگذارد                  بر گونه ی شعر ها لبی بگذارد

ای کاش برای شعرهایم هر شب                   از نسل خودش مخاطبی بگذارد

پرواز نکن، بال و پرت می شکنند      آیینه ی  سبز  باورت می شکنند

        ای عشق  اگر که بی گناهی حتی          این کاسه و کوزه راسرت می شکنند      

                                                                                         
    او رفته و از دور مرا می پاید         می خواهد در پی اش روم من،شاید                 

    گفتند که او رفته برو  دنبالش          گفتم که خودش رفته خودش می آید

           هر چند کمی غرور باید  ببرم       از پنجره ی  تو نور   باید  ببرم       

      بگذار بگویم تو چه کردی حالا      من عشق تو را به گور باید ببرم

    این زخم عمیق و غصّه ها تحلیلیست          از زخم برادرانه ی هابیلیست            

    امّا به خدا کسی نفهمیده هنوز                  ما سرخی چهره هایمان از سیلیست     

من منتظرم   شبی  بیایی ای عشق              حرفی نزنی تو از جدایی، ای عشق

افسوس که بیت اوّلم یک حرف است            زود آمده ای دیر  نپایی ای عشق

  ای عشق تو را با سببی می بردت               می گریم از آن شب که تبی می بردت  

بعد از یک عمر تازه می فهمم که                باد آورد تورا ،باد شبی  می بردت